Logo noordoosttwente.nl


Eddy Oude Voshaar doet zoveel inspiratie op tijdens zijn wandelingen in Noordoost-Twente, dat hij voor dé Weekkrant wekelijks een wandeling beschrijft.
Eddy Oude Voshaar doet zoveel inspiratie op tijdens zijn wandelingen in Noordoost-Twente, dat hij voor dé Weekkrant wekelijks een wandeling beschrijft. (Foto: Eddy Oude Voshaar)

Wandelen met Eddy door het 'Achterland'

Eddy Oude Voshaar beschrijft wekelijks een wandeling in Noordoost-Twente in dé Weekkrant. Deze week wandelt hij door wat hij het 'achterland' noemt. Punthuizen en omgeving dus.

"Vanaf natuurcamping De Kunne in De Lutte wandel ik via de Zandhuizerweg door het grensgebied. Het is zo droog dat zelfs het kijken naar een aansteker alles in vuur en vlam kan zetten, maar hier op dit weggetje kronkelend langs en over de rand van Nederland, is het lekker koel.

Dan hoor ik een vogelgezang en hoor ik mien breur het tweede couplet van vader Jacob op zijn blokfluit spelen. "Pa, pa, ik kan noe het hele tweede couplet van Vader Jacob uut de kop spelen op mien blokfluit." Pa zegt: "As dat kattengejank nog langer duurt dan breek ik joe die blokfluit deur midden hen."

Het weggetje heeft een andere naam gekregen, het heet nu Zandhuizerpad. Enkele tientallen meters ligt verscholen tussen de bomen een schitterend Hans- en Grietjehuis. Zo mooi, zo verlaten mooi. Hier woont geluk!

Ik kijk naar de schoorsteen op het boerderijtje maar er komt geen rook uit. ik spreek met mie zelf af dat ik in het najaar terug kom om de rook te zien kringelen uit dit sprookjeshuus in het achterland van 'oos laand'.

Het klateren van het water van de Puntbeek komt me tegemoet. Bomen spiegelen zich in het lichtgroene water van de beek. Hier kun je de ijsvogel ontmoeten. Ja, dit is de kraamkamer van de blauwe schicht.

Ik neem afscheid van het Zandhuizerpad en loop de door een bloemenzee omgeven Punthuizerweg op. Bij een boerderij waar ze biologische eieren verkopen, die zo vers zijn dat je ze zo kunt opeten, loop ik de Holtweg in tot aan het Jan Wesselinkshoes, een oud Saksisch los hoes dat aan de mooie Puntbeek ligt. Het wordt nu veelal gebruikt als trouwlocatie.

In de beek staat een ooievaar die aan het vissen is. Na 100 meter sla ik linksaf en loop met de Puntbeek mee door een afwisselend landschap van jeneverbessen, heidevelden en over een zandweggetje dat zo zacht aanvoelt dat ik mijn schoenen uitdoe.

Twee wielrenners besmet met het Tour de France-virus snellen langs mij heen en ik ben terug op het Zandhuizerpad. Een vrouw die achter haar man aan fietst, praat luidruchtig tegen haar man. De man schudt ja en dan weer nee met zijn hoofd, terwijl hij door het ruisen van de wind niets verstaat wat zijn vrouw tegen hem zegt.

"Heur ie wa wat ik zeg?" is het laatste wat ik van haar hoor."

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox