Wandelend door het Aamsveen heeft Eddy Oude Voshaar een prachtig uitzicht.
Wandelend door het Aamsveen heeft Eddy Oude Voshaar een prachtig uitzicht. (Foto: 1996-98 AccuSoft Inc., All rights reserved)

Wandelen met Eddy Oude Voshaar: Het Aamsveen'

Glanerbrug - Op deze prachtige lentedag in februari parkeer ik mijn Meriva op de zanderige parkeerplaats aan de Sagenweg en begin vol verwachting aan mijn wandeling door het onvolprezen Aamsveen. Volgens veel Glanerbruggers is er geen mooier natuurgebied dan het Aamsveen.

De zon verschijnt tussen de berkenbomen en de nevels verdampen boven het ven. Een bromvliegtuig gaat zoemend over en een geluksgevoel neemt bezit van mij. Lente! Aan het eind van de Sagenweg wandel ik de Glanerbeekweg in. Een hardloper in fel geel tenue schiet langs mij heen en uit de verte hoor ik een merel melancholisch zingen. Zo mooi.

De rode pijlen wijzen mij de weg door het Aamsveen. Het modderige paadje brengt me bij de uitkijktoren van het Aamsveen. Ik neem de houten trap naar boven en geniet van het weidse uitzicht over de zacht golvende heide, veen, poelen en plassen. Ik vervolg mijn weg door het grensgebied en zie voor mij een oale man staan die met een verrekijker voor zijn ogen het veld bespied.

''Mooi weer'', zeg ik tegen de man met de verrekijker nu in zijn hand.
''Jazeker'', zegt ie teeng mie. ''Maar het is te vroeg, veel te vroeg. De vogels zijn te vroeg, alles is te vroeg.''
''Maar dat maakt toch niks uit?'', zeg ik.
''Niks uit? Niks uit? Klimaatverandering. Heb je nog nooit gehoord van klimaatverandering? Alles is van slag af. Je leest de krant toch wel? Of lees je de krant niet? De grootste vijand van de wereld is de mens. Ja, ik ben ook een mens maar ik ben een beschouwer. Ik zie de wereld door een verrekijker en een verrekijker brengt alles dichterbij'', zegt hij verontwaardigt teeng mie.
''Ook de klimaatveranderingen?'', zeg ik. Ik probeer hem iets op te vrolijken en zeg hem dat ik aan de Sagenweg de eerste merel heb gehoord.
"Veel te vroeg. Die is ook van slag. En ik weet niet waar u vandaan komt, maar ik kom hier al meer dan vijftig jaar bijna elke dag, dus ik weet waarover ik praat.''
Om mijn goede stemming niet te laten omslaan, neem ik afscheid van de vogelaar. ''Blijf wel op de paden, want er zitten hier ook slangen'', hoor ik hem nog zeggen.

Dan loop ik langs enkele grensstenen en tussen twee hoge wallen door begint het weggetje al zompiger te worden. Een rode pijl zegt dat ik hier rechtsaf moet. Boven mij cirkelen twee roofvogels. Dan schiet een van die prachtige grote vogels als een raket naar beneden. Hier kun je nog zien dat er turf werd gestoken.

Het paadje wandelt een berkenbos in en aan mijn linkerkant schitteren enkele blinkende vennen in het gouden ochtendlicht. De damp nevelt van het ieskoale water. Enkele eenden schrikken van mij en kiezen luid snaterend het luchtruim. Straks komt het blauwborstje weer terug in het Aamsveen. Het blauwborstje is door zijn kleuren en uitbundige zang een opvallende verschijning in de bossen van oos land.

Het paadje wordt nu breder en loop ik over een vlonder de Glanebeek over. Deze beek ontspringt hier in het ven en brengt al slingerend door bos, heide, moeras en weilanden haar water naar de Dinkel toe. Langs hoge adelaarsvaren en veldjes van rode bosbes loop ik de Holterhofweg op en verlaat het veengebied van wulpen, tureluurs en grutto's en wandel terug naar de Sagenweg.

De route: start aan de Sagenweg, Glanerbeekweg, dan de rode pijlen volgen, via de Holthofweg terug op de Sagenweg.

De wandeling duurde ongeveer anderhalf uur, dat is inclusief het praatje met de man van het klimaat.

Meer berichten