Wandelen met Eddy Oude Voshaar: De Riest

Beuningen - Het is een prachtige lentedag als ik mijn auto parkeer tegenover streekrestaurant 't Sterrebos in Beuningen. Via de Oude Dijk (Oale Diek) wandel ik noar de Dinkel.

Hoe vaak bin ik hier wel niet in de joaren zestig zondags over hen fietst om de familie in Denekamp te bezoeken met mien pa, ma en mien breurs Hans en Mattie. Net voor Beuningen was toentertijd een kruidenierswinkeltje en doar kocht mien ma altied drie pakjes meelkoeken veur de familie in het 'dorp'. Als ik meelkoekjes zie, dan bint mien gedachten in Denekamp.

Op de Kampbrug aangekomen wandel ik rechtsaf de Riest in. Vogelgezang heet mie welkom aan de borders van de Dinkel.

Op een oale boomstam zie ik enkele lieveheersbeestjes die zich dromerig baden in de eerste warme zonnestralen. Hier op het romantische zandweggetje, dat zo heerlijk met de Dinkel optrekt, staan velden gele dovenetel te popelen om uit hun knoppen te springen. Terwijl ik op mien knieën de dovenetels bewonder, heur ik een zware keerlsstem achter mij: "Bin ie aan het bidden of bin ie een misdienaar?" Ik sta moeizaam op en kijk naar het echtpaar dat veur mie stet.

''Bin ie den keerl wie dat wandelbookske hef maakt?''
''Joa, dat is hij wa ", zegt zijn vrouw. ''Of nie? Dat bis toe wa.''
''Wat vinds doe de mooiste plek van Twente?'', vraagt de vrouw aan mij.
Hier langs de Dinkel is een van de mooiste en ongerepte plekken waar nog veul oorspronkelijke flora en vogels elk jaar terugkomen.
''Oh, dat is mooi te heuren want wie komt uut'n dorp. As doe good kiekst tussen de puppel deur dan kanst du de kerktoren van de Sint Nicolaaskerk zeen. Wie wandelt elke dag as het weer good is noar de Dinkel op an het Sterrebos in. Bis doe doar al ees west? Of In de boerschap Berghem? Doar mos doe eens een verhaaltje over schriem'm. Mien zuster hef doar met mien zwoager een melkbedrijf vlakbie het omleidingskanaal. Bis doe doar al ees west an het kanaal? Dan bis doe ook zo in het Beunigerachterveld en doar is het ook mooi.''

We nemen afscheid en ik wandel verder en loop langs en door een stukje van een boomkwekerij. Een heggenmus zingt er vanuut een conifeer er lustig op los. Dan wordt het paadje smaller en smaller en mooier en mooier. De Dinkel maakt hier een enorme draai en het paadje valt hier bijna in het donkere water van het riviertje. Wat is het hier mooi. De rillingen lopen over mien rug, zo bekoorlijk is het hier. Een greun schiereiland tussen Denekamp en Beuningen. Hier bloeien straks over enkele weken duizenden lelietje-van-dalen en tijdens de zomer is hier de grond karmijnrood van duizenden steenanjers.

Het paadje verheft zich en wandelt door velden paars witte bosanemonen. Prachtig zijn hier de steile wallen met haar eikenstobben, sleedoorns, meidoorn en kamperfoelie die hier haar eigen weg bewandelt tussen en langs bomen en sleedoorns, een broedplaats voor honderden zangvogels. En dan sta ik veur die eik, die eik woar ik elk joar een ontmoeting heb met een boomklever. Elk joar komen ze terug van de wintersport in hun eigen holletje dat hoog en veilig door een van de over of betover of nog meer over van de boomklever is gemaakt.! Onder de dijk liggen vele vennetjes en moerassen. Het is hier nog altied zo as het altied was: een oergebied.

Dan loop ik terug en loop dan linksaf langs de Dinkel richting de Kampbrug. Hier kun je het blauwborstje ontmoeten en wandel ik langs het kleine fijne muskuskruid. Muskuskruid, ie bint zo klein, zo klein maar zo mooi. Als ze in bloei staan en het eerste morgenlicht ze verwarmt, dan lijken de kleine bloempjes op pareltjes die gloeien als neon in de gouden avondgloed.

Het paadje wordt hobbeliger as een motorcrossbaan. Dan komen wie bie het hek dat oos op de Kampbrug brengt. We lopen over de brug en genieten van het speenkruid en enkele eenden die pas verkering hebben. Via de Beunigerveldweg sloa ik rechtsaf de Kampbrugweg in. Langs natuurcamping Olde Kottink komen we uit op de Beuningerstroat. Aan de rechterkant stet een Landkruis en wandel ik langs verschillende boerderijen richting Beuningen. Dan net veur Beuningen steet het vroegere winkeltje woar mien ma altied de meelkoekjes kocht veur de familie van mie die groot bint worden van die koekjes die ik niet meer kan zien laot stoan proeven.

Dan bint wie terug in Beuningen en bezoek ik nog even de blauwe Madonna van Beunigen.

De route: Café Restaurant Sterrebos, Oude Dijk, over de brug direct rechtsaf het romantische zandweggetje in, het weggetje wandelt al slingerend en op en neer hobbelend ons bij de Kampbrug, Beuningerveldweg, Kampbrugweg, Beuningerstroat en het Sterrebos.

De wandeling duurt inclusief ontmoeting 90 minuten.

Meer berichten