Foto: Picasa

Wandelen met Eddy: Aamsveen

Glanerbrug - Op deze vroege zondagmorgen proberen verkeersdrempels en mistige nevels in en rondom Glanerbrug mij tegen te houden op weg naar het hoogveengebied het Aamsveen. Glanerbrug is wat stroaten betreft als een Holle Bolle Gijs op de kermis.

Buiten de bebouwde kom van Glanerbrug staan in een dampend weiland vijf witte reigers die parmantig met hun lange poten door de verse dauw wandelen. De zonsopkomst kleurt hun vederkleed rozig.

Ik zet mien auto aan de kant en maak enkele foto's van deze prachtige op hoge poten staande vogels. Dan rij ik via de Aamsveenweg het uitgestrekte hoogveen in. Ik parkeer mien auto aan de Holterhofweg. Enkele hondenliefhebbers zijn me al voor.

Zigzaggend loop ik om de hoopjes hondenpoep heen. Een vrouw met een herdershond loopt mij tegemoet en vraagt aan mie of ik toevallig ook enkele Tempozakjes bij me heb. Het spijt me, maar ik heb nooit Tempozakjes bie mie. Hoezo? Ze kijkt me verlegen aan en zegt met een rood aanlopend gezicht, dat ze hoge nood heeft. ''Ik woon aan de Pathmossingel in Enschede en ik heb, al zeg ik zelf, een groot uithoudingsvermogen maar zolang kan ik nooit ophouden...denkt u wel?'' Ik zeg teeng haar: ''Je kunt toch gewoon het bos inlopen en daar is het gras groener en hoger.''

Uit de verte hoor ik het geruis van de snelweg en ik hoor het gezang van vele vogels. De zon schijnt op de bomen die een gouden gloed krijgen.

Aamsveen, ie bint zo mooi!

Dan brengt het bospaadje mie bij enkele vennen. De damp slaat van het ieskoale water af. Tientallen berken pronken met hun prilgreune blaadjes de ene nog frisser dan de andere. Het weggetje loopt uut op een T-kruising. Ik houd rechts aan en zie aan een grensteen dat ik noe in Duitsland wandel.

Voor mie schieten twee konijnen het bospaadje over en lossen op in de nevels. Ik wandel door een groene tunnel afgewisseld met vroeg bloeiende krentenbomen. Het smalle weggetje loopt nu tussen een moerassig land door. Hier kun je als je heel vroeg bent het gezang van het blauwborstje horen.

Dan word ik plotseling opgeschrikt door enkel mountainbikers die mie aan de kant willen duwen. ''Heur ie niet dat wie de aankomt?'', hoor ik in het voorbij gaan van een tiental bikers.

Met de opkomende zon verdampt de betovering van het sprookjesland en trekken de schaduwen zich terug uit het Aamsveen.

Ik loop een eindje mee met de Glanerbeek die hier in het veen ontspringt en dan dansend langs machtige oale bomen, en dan weer hoge oevers tussen Glanerbrug en Gronau door het dal van de vele miljoenen jaren oale bodem van de Glanerbeek haar water naar de Dinkel voert. Een harde vrouwenstem maakt mie helemoal kloarwakker. "Ie mang doar niet kom'm. Dat is een rustgebied. Ie mang door niet langs de beek hen loop'n. Loat de boswachter het niet zien, dan kriej een dikke bekeuring'', schreeuwt de vrouw teeng mie. ''Of bin ie doar stiekem foto's aan het maak'n?''

Ik laat de vrouw tieren en wandel verder op het veur de vrouw verboden terrein. Het karrenspoor geeft zich na enkele meters over aan het veen. En sta ik in het zompige ven. Ik draai om en via het vlondertje dat over de Glanerbeek loopt, wandel ik terug noar mien auto. Daar op een bankje zie ik de vrouw zitten die mij vertelde dat ik op verboden terrein liep. "Bin ie een natuurliefhebber of bin ie een verstoorder?'', vraagt ze, ondertussen trekkend aan een sigaret. ''Ik heb die ook nog niet eerder gezien hier. Zie je al die opgebrande lucifers die hier veur het bankje op de grond liggen? Die bint allemoal van mie west. Ik kom hier al joarenlang elke dag twee keer mien hondje uutloaten, dat kan ik ook wel in Glanerbrug maar ik bin gek met mien hondjes. Ik denk dat ze het hier mooier vindt om rond te snuffelen.''

De hemel is noe strak blauw as ik in mien auto stap.

De route: Vanaf Glanerbrug, Amsveenweg en Holterhofweg volg de rode pijlen.
De duur van de wandeling is rond de 90 minuten.

Meer berichten