Foto: Eddy Oude Voshaar

Eddy wandelt met Nico in gedachten

Lopen. Hardlopen. Duurlopen. Soms samen met Nico en anders alleen. Maar as ik zo terugkiek, dan denk ik: wat hebt wie een kilometers gemaakt in ooze Nike-schoenen. Door het paarse Gilderhauservenn, Driland rondom Gronau, Het Lutterzand met zien goudgele zandduinen en woar in de diepte de Grand Canyon van Nederland ligt met de zilveren Dinkel kronkelend als een tuinslang deur het grensgebied.

Nico liep elke dag heen en terug van Overdinkel noar zien werk in Enschede. Hij raakte verslaafd aan het hardlopen. Overal kwam ie hem teeng. Dan in het Haagse Bos of het Beuniger Achterveld. Dalend van de heuvels of langs de Glanerbeek, Elsbeek over houten bruggetjes die over de Dinkel hen lopen; Nico wist de weg.

Eens liepen we samen over de slingerende paadjes van het machtige Bentheimer Wald waar in de middeleeuwen ridders met hun jonkvrouwen veur het zingen de kerk uutgingen. Ook hef prins Bernhard hier met de graven van Bentheim gejaagd op roodwild (en niet alleen op roodwild).

Nico liep elke dag heen en terug van Overdinkel noar zien werk in Enschede

Hier in de ochtendstond vind je wat mensen levenslang zoeken. Dan liepen we samen deur de blije mei- junimaanden want dan is het hier op zien mooist. Dan overheerst het teergroene blad van de beuken en stoat de meidoorns, vogelkers en brem in bloei. En zangvogels hebt het hier zo noar hun zin. Ze jubelen oos toe as wie hier deur het betoverende woud loopt richting Schüttorf.

Doar het eeuwige woud leven vossen, dassen edelherten en zwijnen en eens zaang wie aan de horizon een wild zwijn die noar oos keek. Hij had oos in zien vizier. En dan wil ie nog wel harder lopen. Toen op die avond in juni werden wie bevangen deur doodsangst een wild zwijn met jongen. Lopen veur oos leven! Dan liepen we over de klippen van de Isterberg en het torentje van Gildehaus. Het haantje van de toren van het stadje dat op de uutlopers van het Teuterburgerwald lig, moet ons inmiddels wel kennen.

Op een dag liepen wie over het Binkhorsterkerkpad langs een akker woar een boer in de sloot - die overliep met pinksterbloemen - aan het werk was. Hij zweette bijna net zo hard as Nico en ik. Hij zei: ''Hebt jullie niet wat anders te doo om te goan hardlopen? Jullie mang mie wa helpen, dan komp het luie zweet ook wa los."

Het mooiste waren de tochten die we op zondagmorgen liepen deur het land van de Dinkel. Het beieren van de klokken komend uut Denekamp, Oldenzaal, Gronau en Gildehaus dansten hun golvende melodieën over het bevroren land. Ja, de zondag was veur Nico en mie een heilige dag.

Teeng het eind van het joar liepen wie altied in het donker door Mekkelhorst en Berghem. Door koj zo mooi de roep van de midwinterhoorns heuren over het oale boerenland. Tientallen marathons hebben we gelopen dankzij de schoonheid van het Twentse laand. Berlijn, Enschede, Apeldoorn, en Rotterdam en doar aan de kade van de haven mos Nico poepen. Hij kon het niet meer ophoalen. Hij liep veur mie en ik zag dat ie zien billen aan mekaar kneep om het hoopje wat hem kon bevrijden teeng hield. Op de Erasmusbrug kon hij het niet langer meer vasthouden en schoot tussen het publiek en deed zien behoefte tussen de toeschouwers, het schoot eruut en zich doodschamend maar ook opgelucht liet hij die leu doar achter in die gezonde lucht van het Twentse boerenland.

Nico kwam deur dat veule hardlopen niet meer op rust. Hij werd ongedurig en de verslaving aan het lopen maakte dat hij geen tied meer had om zien grote eens mooie tuun te onderhouden. Zien vrouw en kinderen raakten vervreemd van hem. Op een dag kwam het hem in de kop om zich in te loaten schrijven voor een 24-uursloop in Hoogeveen. 24 uur! De start was ergens op een sportcomplex om 14.00 uur en de finish de volgende dag om 14.00 uur. Nico hef het gepresteerd om de ultraloop uut te lopen.

Het sterke punt van hem was dat ie zichzelf altied noa een duurloop van 30 kilometer of meer beloonde met bokkenpootjes. Doar was hij noast het hardlopen ook nog aan verslaafd. Noa het douchen vrat hij zo twee pakken bokkenpootjes. Onlangs hoorde ik dat Nico nu ergens in een verzorgingshuis in Enschede verblijft . De combinatie hardlopen en bokkenpootjes vreten is hem bijna fataal geworden. Verleden week bin ik hem goan opzoeken. Hij zat aan de tafel gekluisterd in een rolstoel.

Met zien Nike loopschoenen aan.

Meer berichten