In Epe worden met een monument de slachtoffers van de oorlogen 1914-1918 en 1940-1945 herdacht.
In Epe worden met een monument de slachtoffers van de oorlogen 1914-1918 en 1940-1945 herdacht. (Foto: Picasa)

'De mediterrane geuren geven iets bourgondisch'

De Twentse chroniqueur Eddy Oude Voshaar maakt elke week voor dé weekkrant een wandeling bij ons in de regio. Deze week trekt bij naar Epe.

Epe - "Het weggetje waar ik de wandeling begin ligt halverwege aan de drukke weg tussen Gronau en Epe. Het is een weggetje dat zo romantisch gelegen is, dat je er zo langs heen rijdt. An der Eltseite. Mijn auto parkeer ik op het erf van de eerste boerderij. Uit de verte hoor je het geraas van het verkeer dat over de Autobahn raast. Het bolle smalle weggetje is omzoomd door oale schots en scheef stoande bomen. Tussen de bomen door tel ik een stuk of twaalf konijntjes die met elkaar aan het ravotten zijn. Ze zijn zo speels en hebben geen weet dat ik ze bespied en geniet.

Dan het spoor over, omlaag en sla ik rechtsaf de Harberskamp op. Balsemien bloeit in de berm en de houtwal. Het is een fietspad dat langs een boomhut loopt en draaiend door het golvende landschap wandelt. Een vrouw met twee honden aan de lijn en een mobieltje in de andere hand loopt mie veurbie. Ze stopt en steekt een sigaret op. Dan laat ze de lijn los en de twee keeshonden gaan zitten. Zitten zolang ze bezig is met het tikken op haar iPhone.

Onder de Autobahn door en wandel ik de bebouwde kom van Epe binnen. Epe, vrogger gingen wie er zwemmen in het openluchtbad. Aan de Riekenhofweg staan overal alleenstaande woningen die als eilanden in bloemrijke tuinen staan. Langs boomgaarden barstensvol fruit, tennisbanen, door 30-kilometerzones en dan stet doar een monument, een oorlogsmonument. Hier worden de slachtoffers van de Krieg 1914-1918 en 1940-1945 herdacht. In het marmeren monument zijn vele namen gebeiteld. Veelal jonge mensen. Gestorven voor het vaderland staat er in sierlijke letters gebeiteld.

In joaren zeventig heb ik gewerkt bij een meubelfabriek in Ottenstein. Er werkten daar veul oorlogsslachtoffers, mensen met een arm of lege mouw. Zo was daar Karl-Heinz, die zijn beide benen verloor tijdens het ontploffen van een granaat in Polen en die in een rolstoel zat. Vele anderen zaten net als hij aan de lopende band. Er waren ook mensen die zwaar verminkt waren in hun gezicht, zelfs iemand die zien linkerarm miste en aan zien rechterhand drie vingers miste. 'Nie Wieder' staat er in grote neonletters op het klooster Bardel net over de grens bie Losser.

Dan dieper Epe in; veel groen en veel Duitse auto's en uit het raam van een Imbiss komt de geur van Pommes en Currywurst mij tegemoet. De verleiding is groot maar ik loop verder en nader het centrum van het dorp. De kerktoren slaat zeven keer en ik kiek automatisch op mien horloge dat ik echter niet om heb. Zeven uur. Het stadje herbergt ook vele Nederlanders dat kun je zien aan de huuzen waar je zo door de ramen noar binnen kunt kieken.

Het kerkplein maakt een verlaten indruk, Rondom de kerk zijn veul pizzeria's en enkele dönerrestaurants. De mediterrane geuren geven iets bourgondisch aan deze echte Duitse omgeving. Dan op een terrasje onder de kerktoren neem ik neem ik plaats aan een tafeltje en de ober die een mengelmoes van Turks en Duits spreekt, vroag ik eerst of ik hier kan pinnen. ''Nein leider nicht.''

Tussen een smal gangetje door loop ik het winkelcentrum binnen. Daar een terras. Ik ga eerst maar naar binnen en zie op de Tisch een schoolbordje met de tekst: 'Kein pinnen'. Op het terras zitten twee jonge vrouwen een sorbet te eten en ik vroag of bij hen mag zitten. Ze vinden Epe een leuk plaatsje om te wonen en ook om te blijven. Elke zaterdag gaan ze met de Zug nach Enschede. ''Over die Grenze ist alles viel schoner.'' Als ze uitstappen op het perron in Enschede worden ze bevangen door een vakantiegevoel. ''Die Holländer sinds so locker.''

Dan wandel ik de Gronauer Straße op en zie dat de kerktoren steeds kleiner lijkt te worden. Langs enkele benzinepompen met om aandacht schreeuwende neonreclames, langs enkele bouwmarkten, die het van mie niet moeten hebben, nee, een bouwmarkt binnengoan maakt mie somber. Gelukkig doet mien vrouw de klussen bie oos.

Dan een bezoekje aan een Daciagarage. Er stoat wel vijftig nieuwe auto's te pronken voor de glanzende etalage van de garage. Een verkoper vraagt aan mie of ik belangstelling heb veur zo'n gloednieuwe Dacia. Dan onder de Autobahn door. Het landschap van Westfalen, waardoor de Dinkel stroomt, lijkt als twee druppels water op dat van Noordoost-Twente. Alleen het is weidser en ruimer.

Nog eenmaal kiek ik achterom en zie aan de horizon de kerktoren blinken in een geelrode ondergaande zon. Veur mie zie ik het baken van Gronau, de watertoren, hoog boven het groen uutsteken. Dan terug op de Eltseite.

De route

An der Eltseite, Harberskamp, Riekenhofweg, Gronauer Straße, Stadtmitte, Gronauer Straße en An der Eltseite.

De wandeling duurt rond de 95 minuten.

Meer berichten