Kijkend op de snelweg is er voor Eddy Oude Voshaar een bijzondere ontmoeting.
Kijkend op de snelweg is er voor Eddy Oude Voshaar een bijzondere ontmoeting. (Foto: )

'Dag en nacht goat die auto's heen en weer'

De Twentse chroniqueur Eddy Oude Voshaar maakt elke week voor dé weekkrant een wandeling bij ons in de regio. Deze week trekt hij naar de snelweg.

Oldenzaal/Losser - "Vanaf de Koopsweg wandel ik op deze fantastische nazomerse dag richting de Postweg. De Koopsweg is een weggetje met ups en downs langs boerderijen, maisvelden en een woning met rondom wel tien schuurtjes groot, klein en nog kleiner. Overal liggen eikels op het weggetje.

Twee meisjes, een op paard en de ander op fiets, komen mie tegemoet. Dan liggen veur mie de diepe bossen van het Boerskotten. Hier is de ruis van het verkeer op de snelweg goed te horen.

Op de viaduct van de A1 staat een man met een verrekieker, Hij is groot en heeft lang blond hoar. Ik groet hem en hij zegt teeng mie: ''Wie hebt allemoal een engelbewaarder. Dat hebt wie leert tijdens de godsdienstles op school, maar ik heb die engelbewaarder van mie nog nooit gezien. Volgens mie is die engelbewaarder van mie weggevlogen en sinds as die engelbewaarder mie in de steek hef loaten, woon ik hier met al die andere leu die ook iets hebt wat een ander niet hef. Wie hadden vroeger een kippenboerderij met veul kippen, over de duuzend kippen en het ging mien pa niet om de kippen maar om die eieren. En die eier kreeng allemoal een plekje in een deus woar er tien in konden. En dat was mien werk. Ik deed al die eieren veurzichtig in die deus en dan ging het deusje dicht en dan zaten ze wel even in het donker. Mien pa zei dat dat veur die eier niks uut maakt. En weej wat ik het mooiste vond door op de boerderij van vrogger? Dat ik de kippen mocht tellen van mien pa. Elke dag telde ik die kippen en elke dag had ik ook een ander getal en as dat getal dan teengviel dan mocht ik van mien ma dat niet aan mien pa vertellen want dan werd hij nog beroerder dan hij a was. En op die dag dat mien engelbewaarder de tussenuutging, woon ik hier met al die andere leu woar wat an mankeert in een flat en dichtbie de snelweg. Elke dag fiets ik vanaf de Losserhof noar de Postweg hen en dan doe ik mien fiets op slot en goa boven op de viaduct stoan en begin ik met het tellen van al dat verkeer wat onder mie deur get. En weej wat zo mooi is, nog mooier as die kippen tellen? Het hoalt nooit op. De komt geen einde aan het tellen. Dag en nacht goat die vrachtwaangs en die auto's heen en weer. Tellen, doar wot ik zo rustig van. Deur de week ziej meer vrachtwaangs dan auto's en dat is veur mie ook iets makkelijker tellen. Weej wat ik ook zo mooi vind? Dat sommige vrachtwaangchauffeurs toeteren als ze mie ziet stoan doar boven de snelweg. Wis ie wa dat die snelweg helemoal noar Moskou hen get? Laatst wol Bennie met mie met hen tellen maar dat wil ik niet hebben. Die Bennie proat hardop en dan raak ik van hem in de war. Loat hij maar op een andere brug goa stoan tellen. Doe mags wa deur mien verrekieker kieken as das wist. Dan zie je in de verte die auto's die ik al telt heb.''

Ik neem afscheid van hem en sla aan het eind van de Koopsweg linksaf de Postweg op. Aan de horizon staat fier en trots de Plechelmustoren van Oldenzaal.

Deze weg was volgens de oale kaarten 'de grote weg tussen Deventer en Hamburg' en bij het Lossers voetpad stond een zogenaamde courantepaal waar brieven en kranten konden worden afgegeven of in ontvangst genomen. Hier reisde in 1727 me lat zijn koets koning George I van Engeland langs. De dorpen rondom liepen uut want iedereen wilde de koning in zien koets zien langs komen.

Rechtsaf het Lossers voetpad op dit romantische paadje was vroeger een van de kerkpaden die hier in noordoost-Twente het landschap dat ietsje meer geven.

We dalen af. Het Lossers voetpad wandelt hier tussen twee weides door waar enkele koeien mie aan kiekt. Dan over een brug die over de verdiepte snelweg ligt. Het verkeer raast onder mie deur. Alle weggebruikers met uitzondering van de motors zijn geteld door de kippenboer.

Langs een boerderijtje dat bijna over de snelweg hangt, het weggetje maakt een draai naar links en dan wandelt het kerkpaadje door de mais heen. Aan weerskanten staat hier de geelgroene mais. Een houtwal, een prachtige houtwal, is verscholen achter de mais. Enkele boerderijen loop ik veurbie. Wat zul het mooi ween'n as ik hier mocht wonen. Dan kom ik op de Winkelscholtweg en deze loop ik of totdat ik op de Koopsweg uutkom."

Deze bijzondere wandelontmoeting duurde 90 minuten. En als je een beetje geluk hebt dan zie je hem met zien verrekieker stoan op het viaduct over de snelweg.

De route 

Koopsweg, viaduct snelweg, Postweg, Lossers voetpad, Winkelscholtweg en Koopsweg.

Meer berichten