De Oelermars is Losser is de plek om het ijsvogeltje te kunnen ontmoeten.
De Oelermars is Losser is de plek om het ijsvogeltje te kunnen ontmoeten. (Foto: )

Wandelen met Eddy naar de Oelemars

De Twentse chroniqueur Eddy Oude Voshaar maakt elke week voor dé weekkrant een wandeling bij ons in de regio. Deze week gaat het naar de Oelermars.

Losser - Teer en wonderlijk weer. Het waaide niet noemenswaardig en de herfstzon liet de bladeren van de bomen aan de Schoklandweg oplichten in al hun kleurenpracht. Vanaf de Wilgenkamp aan de rand van Losser wandel ik de kronkelige Schoklandweg op.

Het weggetje wandelt zo romantisch langs de Dinkel. Als de Dinkel overloopt, dan verandert het schokland in een zee van water. Enkele keren in het jaar laat de Dinkel, die tijdens de zomermaanden een kabbelend stroompje is, zien dat ze als het op haar nukken heeft, breder en wilder is dan de IJssel. Bij een oude schuur die midden in een moestuin staat, zat een poesje op het roestige hekje. Nee geen poes, maar een poesje. Goudgeel met witte pootjes en de staart tussen de voorpoten gekruld. Het poesje keek omhoog naar mij en liet een zacht miauw horen.

Hier hoor je het klotsen van het water van de Dinkel; zo mooi. Achter enkele kleurige bomen loop ik linksaf naar beneden het Schoklandpad op. Smal maar dapper loopt het paadje naar de Dinkelbrug toe. De Dinkel loopt mee onafscheidelijk mee tot aan het bruggetje dan stroomt ze onder het wit geverfde bruggetje door en het pad gebruikt het bruggetje. Op het bruggetje heb je een weids gezicht op de velden en het meanderen van het mooiste riviertje van ons land. Aan de horizon ligt het Dinkeldorp Losser.

Op zo'n wandeling schieten mij duizend bruikbare gedachten te binnen. Gedachten zijn zo wonderlijk. Terwijl ik loop, reizen de gedachten door mij heen. Een mevrouw in een zware donker groene mantel die een schaduw legt op deze zo zachte ochtend komt me met haar zilverpoedel tegemoet. Het poedeltje probeert met haar mini korte staartje te kwispelen. We groeten elkaar en vervolgen onze weg. Het Schoklandpad daalt en maakt een draai naar links door een bos met witte berken.

Op de Drielandweg gaat het linksaf en na 100 meter rechtsaf de Ravenhorsterweg op. Het weggetje loopt door een bos en her en der zie je tussen de kaal wordende bomen de eerste zandduinen. Dan kom ik opnieuw langs de Dinkel. Het riviertje draait als een tuinslang door Noordoost-Twente en het grensgebied. Aan de rechterkant ligt een klootschietbaan, dan over een bruggetje en aan de rechterkant ligt de Oelermars. Het is een enorme grote zandwindput waar nog sporadisch zand wordt gewonnen. Eens waren hier onafzienbare heide- en moerasgebieden.

Aan de linkerkant ligt het natuurgebied de Zandbergen, een zandduinen gebied zoals het Lutterzand. Dan langs een uitkijktoren met een duizeligmakende wenteltrap, waarboven je een schitterend uitzicht hebt over de Oelermars, de rugkam van Bad Bentheim en als je de nekt iets langer maakt ook nog gelegen in een blauwe waas het Bentheimer Slot aan de horizon kunt zien liggen. Ook zijn de zilveren kerktorens van Gronau zijn hier te bewonderen en ook de Alphatoren van Enschede.

Aan het eind van de Ravenhorsterweg rechtsaf de grensweg op. Het zandweggetje met die prachtige wit gekalkte stenen paaltjes is de grens tussen Nederland en Duitsland. Tussen de kleurige kastanjebomen zie je het monumentale klooster met gymnasium liggen. Dan ben ik bij de vogelkijkhut aangekomen. De hut is zeer in trek voor vogelaars die uit alle delen van Nederland en Duitsland komen. Er zijn enkele vogelaars die met hun verrekijkers en telelenzen de zilveren plas beloeren. Tientallen watervogels schetteren en tetteren hier over de Oelermars. Hier is de plek om het ijsvogeltje te kunnen ontmoeten. De vogelaars vertellen me dat er voor enkele minuten terug een ijsvogel is gesignaleerd op een van de dikke takken die speciaal voor de blauwe schicht hiervoor in het water zijn gezet. Een man laat me trots de foto zien die hij net gemaakt heeft van het ijsvogeltje, de icoon van het Land van de Dinkel.

De grensweg verlaat de plas en loop ik door een weids landschap rechtsaf de Beerninksweg op. Uit de verte hoor ik denderde geraas van het verkeer. Op de Drielandweg rechtsaf langs een hondenveld, een keuterboerderijtje tot aan het Schoklandpad over het bruggetje terug op de Wilgenkamp.

De route 

Wilgenkamp, Schoklandweg, Schoklandpad, Drielandweg, Ravenhorsterweg, Grensweg, Beerninksweg, Schoklandpad, Schoklandweg en Wilgenkamp.

De wandeling duurt 80 minuten.

Meer berichten